During Vice Ganda’s presscon weeks ago, the phenomenal host-performer said that he’s offering something new in his Valentine’s Day concert entitled Pusuan Mo Si Vice Ganda Sa Araneta. Aside from the usual standup comedy and production numbers, Vice Ganda revealed that spoken word poetry is included in his lineup. Last night, in a dramatic setting set by gloomy background music during the concert, Vice Ganda let out a hugot-filled piece that seemed to make a statement and stunned the audience.

What looked like a typical spoken word performance complete with voice inflections made a lasting mark because the content seemed to tackle Vice Ganda’s unspoken private lovelife. The word play left us thinking. Vice Ganda breaking down in the end left us feeling broken for him.

If you followed his celebrity life through the years, you will be able to connect the dots.

READ the transcript here:

Meron bang nagmahal na ‘di nasaktan?

Puwede ba ‘yun? ‘Yung magmahal na ‘di nasasaktan?

Puwede bang magmahal nang walang sakit?

Puwede bang okay na tayo, wala nang bakit?

Puwede bang start lang walang end?

Kung kaya pa natin, baka naman puwede pang i-extend?

Puwede bang true lang, walang fake?

Puwede bang heart lang, walang break?

Puwede bang magpakatanga kahit sa huling saglit?

Puwede bang tayo, tayo na lang ulit?

Puwede bang ang sagot sa lahat ng tinanong ko ay oo?

Pero ‘di ba hindi? At ‘yun ang masakit. 

Masakit… Masakit… 

Masakit ba ‘yung sakit o masarap?

Ayaw ba talaga natin masaktan?

Kasi kung ayaw natin bakit kahit alam na natin na masakit,  

paulit-ulit pa rin nating binabalikan?

At dahil paulit-ulit, pati ‘yung sakit nakasanayan…

At hinanap-hanap na lang ng katawan…

Nasasaktan ba talaga tayo o nasasarapan?

Masakit ba ‘yung sakit o masarap?

Mukhang mahirap ‘yung tanong ko kaya ni isa sa inyo walang kumurap

At hindi nakaisip ng sagot sa isang iglap

Kaya kakausapin ko na lang ‘yung sarili ko,

Tutal ako naman ang nakaisip ng tanong na ito

Masakit ba ‘yung sakit o masarap?

Alam kong wala ka dito ngayon

Pero gusto kong malaman mo at makarating sa’yo

Lahat ng sasabihin ko

Pero sigurado naman akong makakarating sa’yo

Sa dami ba naman ngayong chismosa’t chismoso

At gusto kong malaman mo na masakit…

Masakit…

Masakit ‘yung sakit…

Sobrang sakit.

Hindi ko mawari ‘yung sakit.

Sobrang sakit. Pero masarap. 

Alam mo kung bakit? 

Kasi ikaw ang nagbigay sa’kin ng ganitong pakiramdam

Kaya kahit paulit-ulit, ikaw lang ang bibigyan ko ng karapatan 

Na sa akin ay manakit

Dahil mahal kita

Mahal kita habambuhay at hindi lang isang saglit

Oo, mahal kita… Mahal kita… Mahal na mahal kita

Kahit tayo lang ang nakakaalam 

Dahil natatakot ka, natatakot ako

Natatakot tayong dalawa na parehong mahusgahan

Mahal kita, mahal kita,  mahal na mahal kita

Dito sa mundo nating parang kulungan

Isang bartolinang masikip, madilim

At ang “mahal mo ako” ay puwede mo lang ibulong sa katahimikan 

At tayong dalawa lang ang nagkakarinigan

Mahal kita, mahal kita, mahal na mahal kita

At alam kong mahal mo ako 

Kahit tayong dalawa lang ang nagkakaintindihan

Mahal kita, ‘t*ngina nila, mahal kita

Kahit sa dulo nito alam kong wala tayong laban

Sa bawat pelikula ko, sa bawat palabas ko

Gusto sana natin magkasama tayong dalawa sa siksikan

Sa bawat laro mo, sa bawat three points mo

Gusto ko sana nandun ako para manguna ‘ko sa palakpakan

At gusto kong isigaw na, “P*tang ina, dyowa ko ‘yan!”

Pero hindi natin magawa kasi natatakot tayong parehong mapag-usapan

Kaya kahit pareho tayong tagumpay, pareho tayong nananatiling talunan

Ang sakit, ang sakit, ang sakit, sobrang sakit

Sobrang sakit, hindi ko maintindihan ‘yung sakit

Hindi n’yo alam ‘yung sakit..

Pero pagkatapos ng tilian ng mga tao,

Pagkatapos ng tunog ng silbato,

Pagkatapos mong punasan at patuyuin lahat ng pawis mo

At bago ka umuwi ng bahay n’yo, ako pa rin ang tatawagan mo 

Para tanungin kung napanood ko ‘yung crossover mo

At ‘yun ang masarap, ‘yun ang masarap

‘Yun ang masarap, para akong baliw

Para akong tanga

Makita ko pa lang ‘yung pangalan mo sa telepono, 

Para na’kong nasa ulap

‘Pag narinig ko na ‘yung boses mo

‘Pag sinagot ko ‘yung tawag mo

Para na’kong nasa alapaap

Para na’kong  nababaliw

Kasi ang sarap, ang sarap, sobrang sarap

Ang sarap pero ang hirap

Ang sarap pero ang saklap

Masakit pero masarap

Masarap kasi sa loob ng mundo natin, sa loob ng mundo natin

Kahit nakakulong tayo, masaya naman tayo eh

Nagtatawanan, naghaharutan, nagkikilitian hanggang sa magkapikunan

At pagkatapos ay magbabati na naman

Pero bakit paglabas ng mundong ‘yun

Hindi na tayo puwedeng mag-usap,

Hindi tayo puwedeng magpansinan,

Hindi tayo puwedeng maghawakan,

Hindi tayo puwedeng magtitigan,

Hindi tayo puwedeng maglapitan

Hindi puwede, ang lungkot naman

Ang lungkut-lungkot naman

Ang sakit naman

Mas malaya pa tayo ‘dun sa loob ng kulungan

Ilang taon din natin ‘yang tiniis

‘Yung nagtatago na parang mga gago

Na parang mga aswang na nakakubli sa isang silid na parang sementeryo

At tayong dalawa lang ang tao

Na parang mga adik na natatakot matukhang anumang segundo

Na parang mga kriminal

Natatakot mahatulan ng mapanghusgang lipunan

Na ang tanging pamantayan ay hindi puwedeng tayo, dapat sa babae ka lang

Dahil bakla lang ako, p*tang ina namang mundo ito

Ano bang problema n’yo?

Ano bang kasalanan ko?

Hanggang sa isang araw, sa sobrang takot

Ay nagkasundo na lang na huwag nang manlaban

Dahil pagod na tayo

Pareho na tayong duguan 

Kaya nag-usap tayo na sumuko na lang

Masakit, sobrang sakit

Hindi n’yo alam kung gaano kasakit 

Hindi n’yo mauunawaan kung gaano kasakit

‘Pag naaalala ko para akong mamamatay sa sakit

Namamanhid ‘yung buong katawan ko sa sakit

Hindi ako makakilos sa sakit

Wala akong maramdaman sa sakit

Ang sakit-sakit

Pero masarap kasi hanggang sa huli

Hanggang sa pagsuko natin, magkahawak tayo nang mahigpit

At dumating na ‘yung oras na sabay tayong hahatulan

At ang pinataw sa atin, pinakamabigat na parusa —

Kalayaan

Kalayaang palayain mo ako

(inaudible)

Kailangang palayain mo ‘ko o 

Kailangang palayain kita

Hindi puwedeng lumingon

Hindi puwedeng sumulyap

Hindi puwedeng umiyak

Diretso lang ang lakad

Papalayo sa isa’t isa

Hanggang sa hindi na natin makita

Kung saan tayo napunta

Ang sakit, sobrang sakit

Halos ikamatay ko ‘yung sakit

Pero masarap

Ang sakit-sakit pero masarap

Dahil hanggang sa huling sandali,

Kahit masakit,

Tinawag mo akong Juliet.

Share your thoughts below: